Ένα όμορφο, πολύχρωμο και φθηνό πιάτο που ετοιμάζεται σε 15 λεπτά
υλικά για 4 μερίδες (κόστος περίπου 2 € ανά άτομο)
- 12 πιπεριές κέρατο μεσαίου μεγέθους
- αλάτι
- 20 μαύρες ελιές Καλαμών
- 2 αντζούγιες
- 4 σκελίδες σκόρδο
- ελαιόλαδο έξτρα παρθένο
- 100 γρ μπαγιάτικο ψωμί
- 8 σταγόνες ξύδι μπαλσάμικο
- Στιγμιαίο λάδι βασιλικού, φτιαγμένο με 100 μλ έξτρα παρθένο ελαιόλαδο και 15 γρ φύλλα φρέσκου βασιλικού
Οι πιπεριές κέρατο έχουν πιο λεπτή φλούδα από τις κοινές τετράγωνες, γι' αυτό πρέπει να τις προτιμάμε όταν τις ετοιμάζουμε στο τηγάνι καθώς δεν χρειάζεται να ξεφλουδιστούν. Θυμίζω ότι ο κύριος λόγος που ξεφλουδίζουμε τις τετράγωνες πιπεριές είναι ότι η παχιά φλούδα τους προκαλεί πεπτικά προβλήματα.
Οι ελιές Καλαμάτας είναι παγκοσμίως γνωστές. Έχουν πολύ ζουμερή σάρκα, έντονη γεύση και μικρό κουκούτσι. Η κτηνίατρος μου στην Ιταλία (εννοώ η κτηνίατρος των σκυλιών μου, εξυπνάκηδες), άλλο δεν μου λέει όταν έρχομαι στην Ελλάδα. Olive di Kalamata buone. Υπάρχουν παντού στην Ιταλία αλλά μάπα, προφανώς τους στέλνουμε τις χειρότερες.
Πολλοί με ρωτούν πώς να μαγειρέψουν τις ελιές, με ή χωρίς τον κουκούτσι. Στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων είναι έγκλημα η αφαίρεση κουκουτσιών ελιάς πριν το μαγείρεμα. To κουκούτσι όταν βγαίνει από την ελιά συνήθως χαλάει οπτικά το πιάτο αλλά και τη γεύση της ίδιας της ελιάς. Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις, όπου οι ελιές για λόγους ασφάλειας (πχ φοκάτσα, πίτσα) ή σερβιρίσματος πρέπει να είναι αποπυρηνωμένες.
Ξέρω ότι είναι πιο βολικό να τρώμε ελιές χωρίς κουκούτσι, κι εγώ στα ζυμαρικά που φτιάχνω ενίοτε το βγάζω, ωστόσο σε καθημερινά πιάτα όπως το σημερινό καλό είναι να παραμένουν. Αν δεν μπορώ να σας πείσω, τουλάχιστον ΜΗΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ ελιές ήδη αποπυρηνωμένες, καθώς το εσωτερικό τους σπογγώδες μέρος απορροφά τα άσχημα αρώματα των συντηρητικών και των λοιπών πρόσθετων. Πέραν του ότι έχουν ένα βιομηχανικό look, που θυμίζουν τις σαλάτες των κατασκηνώσεων του Δήμου Αθηναίων στον Άγιο Ανδρέα.
Το σημερινό πιάτο μπορεί να ετοιμαστεί στο φούρνο ή στο τηγάνι. Είναι καλύτερο όταν ψήνεται στο φούρνο αλλά θέλει και περισσότερο χρόνο και κατανάλωση περισσότερης ενέργειας, που στις μέρες μας είναι πολύ ακριβή. Ήταν που οι ιδιώτες θα εξυγίαιναν την αγορά. Αποδείχθηκε τελικά ότι "ιδιώτες" είμαστε εμείς που πιστέψαμε τέτοιες μπαρούφες.
Αρχικά λιώνουμε τις αντζούγιες με 2 κουταλιές της σούπας νερό. Α, ξέχασα. Οι "ψίχες" (migas) αποτελούν ένα πολύ συνηθισμένο υλικό της ισπανικής λαϊκής κουζίνας. Τις φτιάχνουν συνήθως με αυγά.
Ρίχνουμε λίγο λάδι σε ένα γουόκ και αρχίζουμε να σοτάρουμε (αλλά σε μέτρια φωτιά) τις πιπεριές, καθαρισμένες και κομμένες σε κομμάτια. Ανακατεύουμε συχνά, για να προκαλέσουμε μια τρυφερή σάρκα και ένα σχετικά ομοιογενές μαγείρεμα.
Πέντε λεπτά πριν ολοκληρώσουμε το μαγείρεμά τους, προσθέτουμε τις σκελίδες σκόρδο κομμένες σε φέτες, την λιωμένη αντζούγια και επίσης λίγο αλάτι.
Σε άλλο τηγάνι φρυγανίζουμε 100 γραμμάρια χοντροκομμένη ανομοιόμορφα ψίχα μπαγιάτικου ψωμιού μέχρι να γίνει τραγανή. Καλό θα είναι να κόψουμε το ψωμί με τα χέρια μας, διαφορετικά το αποτέλεσμα θα είναι πολύ ψιλοκομμένο για αυτή τη δουλειά και επίσης πολύ ομοιογενές και βιομηχανικό.
Όταν όλα είναι έτοιμα, ετοιμάζουμε το λάδι βασιλικού χτυπώντας τα φύλλα βασιλικού με το ελαιόλαδο. Προσθέτουμε στο τηγάνι, την ψίχα ψωμιού, τις ελιές, το λάδι βασιλικού και το βαλσαμικό ξύδι, ανακατεύουμε για ένα λεπτό και σερβίρουμε.
